Zespół Adiego to stosunkowo rzadkie zaburzenie neurologiczne, które charakteryzuje się brakiem lub osłabieniem odruchów mięśniowych, nieprawidłową akomodacją oraz anizokorią źrenic. Choć nie zagraża życiu, wymaga dokładnej diagnostyki, by wykluczyć inne, groźniejsze schorzenia wpływające na układ nerwowy i narząd wzroku. Leczenie opiera się na farmakoterapii, doborze odpowiednich szkieł korekcyjnych oraz regularnej kontroli okulistycznej i neurologicznej. Dowiedz się, jakie są objawy zespołu Adiego i kiedy należy traktować je jako sygnał wymagający konsultacji z lekarzem.
Zespół Adiego (znany też pod nazwą zespołu Adiego-Holmesa) to schorzenie neurologiczne, w którym zaburzeniu ulega autonomiczny układ nerwowy. Polega na patologicznym braku bezwarunkowych odruchów mięśni, zwłaszcza tych regulujących pracę narządu wzroku. Są to więc mięśnie odpowiedzialne za adaptację oka do ilości światła (zwieracz i rozwieracz źrenicy), a także mięsień rzęskowy umożliwiający akomodację oka. Jeśli nieprawidłowości dotyczą tylko źrenicy, zaburzenie jest określane jako źrenica Adiego lub źrenica Adiego-Holmesa. Choroba została udokumentowana po raz pierwszy w latach 30. XX wieku. Dokładna etiologia schorzenia wciąż pozostaje nieznana.
Typowe objawy zespołu Adiego-Holmesa obejmują:
Objawy zespołu Adiego nie zawsze pojawiają się od razu. Choroba rozpoczyna się stopniowo w jednym oku, jednak z czasem może postępować i zająć też drugie. Prowadzi do obustronnych zaburzeń reaktywności źrenic oraz narastających trudności z akomodacją.
Mimo że schorzenie jest znane w medycynie od prawie stu lat, wciąż pozostawia dla badaczy wiele pytań bez odpowiedzi. W większości przypadków etiologia zespołu Adiego jest nieznana. Choroba częściej dotyka kobiet, zwykle około 30. roku życia (średni wiek zachorowania wynosi 32 lata). Przypuszcza się, że źródłem problemów może być uszkodzenie włókien przywspółczulnych unerwiających mięśnie rzęskowe oka. Do możliwych przyczyn uszkodzenia należą m.in.:
Diagnostyka zespołu Adiego-Holmesa zależy od występujących objawów i odbywa się u okulisty lub neurologa. Po zebraniu wywiadu lekarz wykonuje dokładne badanie wzroku, oceniając wielkość źrenic i ich ewentualną asymetrię oraz reakcję źrenic na światło. Objawy zespołu Adiego można zaobserwować jednak nie tylko w oczach, dlatego ważne jest również sprawdzenie odruchów fizjologicznych (m.in. badanie głębokich odruchów ścięgnistych poprzez uderzanie młoteczkiem w kolano). Szybkie postawienie diagnozy daje możliwość wdrożenia leczenia.
W terapii zespołu Adiego stosuje się przede wszystkim sprawdzone metody korekcji wzroku – okulary do czytania lub soczewki kontaktowe ułatwiające akomodację w zajętym oku. Specjalista może także zalecić stosowanie kropli z pilokarpiną, które pomagają poprawić reakcję źrenicy. Regularne kontrole pozwalają ocenić skuteczność leczenia i ewentualnie je modyfikować.
Choroba określana jako zespół Adiego-Holmesa nie jest zagrożeniem dla życia, jednak przy pojawieniu się zaburzeń widzenia warto skonsultować się ze specjalistą. Dla uzyskania pełnego obrazu stanu zdrowia należy umówić się na wizytę w gabinecie okulisty lub neurologa.
